Veilig aangekomen in Lesotho. Na een zeer warme en lange nachtvlucht van Londen naar Johannesburg hadden we een gat van 8,5 uur tot de volgende vlucht naar Lesotho. Deze tijd hebben we nuttig doorgebracht met een excursie naar Pretoria (hoofdstad van Zuid Afrika) waar we mooie natuur en monumenten met veel symboliek hebben gekeken. Wegenoten van een heerlijke lunch op een terras aan het Paul Kugerplein waarna de reis naar het vliegveld werd aanvaard. Met een uur vertraging vlogen we met een mooie ‘privé-jet’ (35 plaatsen) naar Lesotho.
Er was één kleine tegenvaller, nadat Alex op verschillende luchthaven al was ontdaan van zijn deodorant en….. hadden ze tijdens zijn laatste vlucht zijn hele koffer maar achter gehouden. Dat was een beetje balen. Gelukkigwerd er van alle kanten kleding aangeboden en zelfs enkele dames boden spontaal hun strings aan, dat was hem toch een beetje te gortig.
Na een welkome douche werden we ontvangen door Habitat: Kimberley, Joyce en Shadrack (directeur Habitat Lesotho). We kregen uitleg over het project waar we maandag mee gaan beginnen: twee 2-kamerhuisjes die we allebei voor het eind van de week af willen hebben!
Nog een welverdiend diner en het moede hoofd kon te ruste worden gelegd. Sommigen onder ons hadden de lokale bar met keiharde muziek snel gevonden, De bezoekers stonden dansend rond de pool tafel en ondertussen lieten ze hun dance ‘eigen stijl’ zien
Dag 2 zondag 28 februari
Rustdag, want het is nu eenmaal zondag. Het overgrote deel van de bevolking is protestant dus die gebruikt deze dan ook om niets te doen.
Maar wij gekke blanken werden rond 10 uur verwacht aan het begin van een ‘hash’. Een hashis een happening die de expats elke zondag met elkaar houden en dit keer mochten wij mee. Waar komt het op neer: een soort speurtocht door de lokale natuur met simpele signalen. Veel valse routes, zo vaak mogelijk de beek kruizen, Tijdens de tocht moesten de teams over en weer ‘intelligente’ vragen beantwoorden over Lestoho en Nederland. Het winnende team kreeg telkens koud bier om af te koelen (of weg te geven). Tussen door nog een pauze met weer fris en bier. Tijdens de wandeling van
2 a 3 uur kon je leuk kennis maken met mensen van ‘all over the world’ die werkzaam zijn in Lesotho. En natuurlijk genoten we volop van de fantastische uitzichten, we liepen door een heuvelachting gebied en hebben fors moeten klimmen en dalen.
Na afloop gingen we naar een van de onderkomens van één van de expats. Daar lekker in het zwembad afgekoeld (veel bommetjes en oud vertier)vervolgens een enorme zuid Afrikaanse braai, helemaal te gek. Nu snappen we ook dat we 5 vakantiedagen in leveren. Het is het dubbel en dwars waard.
Avonds lekker samen eten en spelletjes spelen. Op het laatste moment herinnerde Magriet Heimen er nog evenaan dat Armand de volgende dag zijn 47e verjaardag viert. Dat had hij natuurlijk niet vergeten. Dus dat werd alle meegebrachte slingers en ballonnen inzetten. De verrassing was groot!
De meeste gingen bijtijds op bed sommige gingen toch nog de voorraad 1-liter-consumpties checken in de lokale bar. Het werd laat.
Dag 3 maandag 1 maart
Eindelijk was het dan zo ver: er zou gebouwd gaan worden! Ontbijt met ei, spek en verse worst: prima verzorgd. De ‘bouw’ bestaatuit een tent waar we tegen de zon of de regen kunnen schuilen en een bouwplaats van 7 bij
4 meter. Die afmetingen zijn slechts
2 meter groter dan de buitenafmetingen van het huis dat we bouwen. Team 1 werkt aan het huis voor een gezin waarvande man gehandicapt is en die nu met 5 man in een rond hutje van riet en leem wonen. Team 2 werkt aan het nieuwe onderkomen van ‘Pitso’, zijn vrouw en kinderen. Pitso werk keihard mee en laat ons zien hoe je specie maakt zonder cementmolen. Lokale bouwvakkers en de opzichter zien toe of wij de stenen wel recht leggen. Het vertrouwen is groot want ze laten ons met gerust hart het huis bouwen. Het huis bestaat uit 2 kamers en een voordeur. Toilet, keuken en douche behoren niet tot de uitrusting van de huizen. Lunch wordt door ons hotel bezorgd en bestaat uit lam, rijst en salade. Wij blijken niet echte lam-eters te zijn maar de rest smaakt goed. Na de lunch vult het dorpje zich met de lokale schooljeugd die in hun uniformpjes terug gewandeld komen. Voor de kindjes zien we eruit als exotische exemplaren in onze Stiho-shirtjes en met onze petten op. We werken tot een uur of 16.30 uur. De lokale bouwvakkers hebben een zware dag gehad want het tempo van de Hollanders ligt hoog. Bij aankomst in het hotel hebben we de keuze uit eerst douchen of eerst een biertje. Bij 27 graden celsius is de keuze gauw gemaakt. Na het avondeten, waarbij de verjaardag van Armand met Schwarzwalder Kirsch gevierd wordt,dobbelen, klaverjassen en ervaringenuit wisselen.
Dag 4 dinsdag 2 maart
Vandaag dag 2 op de bouw. Na de eerste dagen zijn de rode nekken goed ingesmeerd: op
1300 meter hoogte brandt de zon hard. We starten rond 9.00 uur. Na een uurtje werken bezoeken we een lokale school. We dachten aan een klein schooltje maar het blijkt een school te zijn waar circa 1000 kinderen zitten. We krijgen een kijkje in de klassen waar circa 50 kinderen les krijgen. Uiterst gedisciplineerde klasjes waar de kinderen in de houding staan als de Hollanders binnen komen met hun camera’s. We worden rondgeleid door de directrice die het ontzag geniet van een echte directrice. De kindjes krijgen hun lunch (brood in een papje van melk) op school door de overheid aangeboden. Als we weg rijden worden we uitgeleide gedaan door honderden leerlingen in uniform. Na dit oponthoud willen we de ‘verloren’ tijd inhalen en leggen het tempo direct hoog. De lokale bouwvakkers leren Nederlandse liedjes en dansjes. ’s Middags begint het te onweren en rond 16.00 uur begint de regenbui die ons het verder werken onmogelijk maakt. De buitenmuren zijn bijna gereed en morgen willenwe aan het dak beginnen. We schuilen en vertrekken uiteindelijk rond 16. 30 uur richting hotel, douche en een biertje. Na het lekkere eten wordt er weer driftig gedobbeld en geklaverjast totdat de ogen langzaam dicht vallen.
Dag 5 woensdag 3 maart
Alweer de derde dag van de bouw. Na een stevig ontbijt gaan we op pad. We hebben ons De Stiho Groep tenue meegenomen want we spelen vanmiddag een potje voetbal tegen leraren van een High school. De basisschool is gratis voor alle Lesothanen, de rest niet. Dat is een gemiste kans want daardoor kunnen kinderen vaak niet een middelbare opleiding volgen, laat staan dat ze kunnen gaan studeren.
Op de bouw aangekomen zijn de bouwers al aan het werk. In ons huis wordt het binnendeurkozijn gesteld. Daarna volgen de latijen boven de ramen aan de achterzijde van het huis, waarna de bovenste laag van de blokken kan worden gelegd. We amuseren ons met water halen op het hoofd en maken een stom dansje met een zelfgemaakt Afrikaans deuntje erbij. Alle dames uit de buurt gillen het uit. Dat hebben ze nog nooit gezien.
Uberhaupt mannen die water dragen. Laat staan Holanders die dansen.
De bouw gaat ondertussen stug door. De professionele bouwers proberen ons allerlei woorden te leren in het Susutho, de taal van de Lesothanen. Varken, kip, koe, eten en water (meti). Hierbij worden de woorden nadrukkelijk uitgesproken met de klemtoon op de laatste klank. En een lol dat ze dan hebben. Wij natuurlijk ook.
Na een voortreffelijke lunch van Swampo (maisgerecht) met vlees werken we nog een paar uur door. Om 15:00 uur verlaten we de bouwplaatsen en gaan naar de High School om te voetballen. Onderweg zien we steeds meer kinderen in uniform en een knollenveld met gravel van meer dan
120 meter lengte. Het veld ligt scheef, maar er staan doelpalen. De ontvangst is geweldig met een heel schoolplein vol met kinderen. We zingen een bekend voetballied van een niet nader te noemen club, waarbij we de clubnaam veranderen in Lesotho 1. Gevolgd door ons bekende Afrikaans deuntje met bijbehorend dansje. Een groot succes. Alle kinderen volgen ons naar het veld. Ze moedigen ondertussen estafettelopers aan en gaan helemaal uit hun dak als het lerarenelftal in voetbaltenue het veld opkomt. We schudden ze de hand met de Lesotho handshake en wensen ze veel succes.
De Habitat bouwcoördinator Lenbeya en een leraar van de school doen met ons mee.
In De Stiho Groep shirt uiteraard.
We openen goed en zijn in de eerste helft in het voordeel vanwege de ligging van het veld. Tussen de pollen door stuitert de bal alle kanten op. De temperatuur is hoog. We kunnen gelukkig wisselen. Margriet op het middelveld, Angelique linksvoor en later Ingrid op dezelfde plek. De kinderen vinden het fantastich. We hebben meer dan 1000 toeschouwers en er wordt constant gezongen. Als Nanne een tegenspeler door de benen speelt juicht iedereen. Hetzelfde gebeurt als Ton vanwege de pollen struikelt en een koprol maakt.
We komen met 3-0 achter te staan ondanks de geweldige reddingsacties van keeper Leo.
Ons eerste doelpunt wordt door de inleenleraar gemaakt, 3-1.
Bij 5-1 laten we de kop niet hangen en in een reebound scoort Nanne 5-2.
Daarna volgen nog penalty’s waarbij Francois zijn keeperstalent laat zien en een paar poeiers weet te stoppen.
Onze tegenspelers waren enorm sportief. Na de felicitaties volgende nog een fotosessie.
Moe maar voldaan terug naar ons Guesthouse. Gezellige avond en op tijd naar bed.
Inmiddels hebben we al veel goede wensen meegekregen voor onderweg. Tijd om ons even voor te stellen aan de achterblijvers. Aan deze reis nemen deel (in geheel willekeurige volgorde): Heimen van Dasselaar, Nanne Batelaan, Margriet Meijer, Leo Schoenmaker, Angelique Luiten, Ingrid Donderwinkel, Stijn Bastianen, Ton Scheelings, Paul Flekken,Alex Bekman, Albert Viel, Anouk Asveld, Armand Pruymboom en Joep Raaijmakers (namens Habitat).
We zullen naar alle vestigingen zwaaien wanneer we morgen overvliegen! Dus allemaal even naar boven kijken om een uur of half vier!
Het is bijna zover. Nog vier dagen en dan vertrekt onze groep van Schiphol om een dag later aan te komen in Lesotho. Iedereen heeft er veel zin in. We hopen jullie op de hoogte te kunnen houden van onze belevenissen!
Toch nog een laatste verhaaltje. We zagen een computer en konden het toch niet laten.
Dag 6 en dag 7. Na een uurtje langer te hebben mogen blijven liggen, zijn we om 9.30 uur vertrokken.
Voordat we naar Maseru gingen, hebben we het huis bekeken van een andere bouwgroep. Het was een weeshuis waar 8 kinderen in kunnen wonen, inmiddels wordt het bewoond door 4 kinderen, de verzorgster en de pastoor. De pastoor verwelkomde ons en sprak lovende woorden over het werk dat Habitat verricht. Na dit bezoek vertrokken we naar Maseru, kregen de gelegenheid om souveniers te kopen en de stad te bezichtigen. Na een uur hadden we afgesproken bij de busjes.
We hebben geluncht in een Italiaans restaurant. Daar kregen we pizza's gebakken in een houtgestookte oven. Na de lunch namen we afscheid van Kimberley, onze reisbegeleidster van Habitat Lesotho.
Op het vliegveld aangekomen, hebben we de bagage ingecheckt en daar kregen we te horen dat de bagage doorgelabeld was tot aan Amsterdam. Eenmaal in het vliegtuig waren enkele collega's zo vertrokken. Andere bewonderden het laatst uitzicht van Lesotho.
Aangekomen op Jo-burg, dit is een afkorting van Johannesburg, begon het wachten. Achteraf was de +/- 3,5 uur wachten toch snel voorbij. Het kopen van de souveniers nam aardig wat tijd in beslag.
Toen het tijd was om te boarden, dachten we dat we via de normale manier (slurf) naar het vliegtuig konden. Gefopt, er stonden bussen op ons te wachten, die ons naar het vliegtuig brachten. Na het eten in het vliegtuig, zijn we lekker in slaap gevallen. Nu zitten we te wachten op de laatste vlucht naar huis. Voor degene die dit bericht lezen: het vluchtnummer is gewijzigd namelijk: BD103.
We gaan nog een kopje koffie drinken en uitkijken naar alle familie, vrienden en iedereen die ons komt ontvangen op Schiphol.
Bedankt voor alle berichtjes en de steun die we hebben mogen ontvangen de afgelopen week.
Spannend he? Wat zullen we vandaag weer schrijven. Zoals de titel al prijsgeeft: de klus is geklaard.
Dag 5. De puntjes op de i. Vanmorgen waren we allemaal op tijd uit bed. Misschien zenuwen, krijgen we het af of heeft iedereen weer zin om naar huis te gaan of wie zal het zeggen. In ieder geval, we hadden nog wat puntjes af te maken.
Op de bouwsite aangekomen begon iedereen weer aan zijn of haar “taak”. Het stapelbed moest afgemaakt worden, de ramen moesten in het huisje, de voorkamer moest nog gestucd worden en we hadden nog een project verzonnen. Nadat iedereen aan het werk was gegaan, kwam de auto van Habitat aangereden met daarin de directeur, de opzichter van oa dit project en nog 2 dames van kantoor.
Iedereen was vandaag van de partij en alles liep als een trein. Langzaamaan kwam ook de lokale bevolking langs om te kijken of ze een handje konden helpen. Inmiddels werden de laatste balkjes van het stapelbed vastgespijkerd. De bedplaten gingen erin en meteen kwam er een dame van Habitat die het bed ging vernissen. De voorkamer werd inmiddels gestucd door 6 personen. Op een oppervlakte van 2.70 x 3.00m is dat best wel druk, maar was wel snel klaar. Ook de ramen werden gezet en afgestreken met kneedbare stopverf. Een klusje wat ook voor de lunch klaar was.
We hadden tot aan de lunch en dan zou namelijk de ceremonie zijn en de officiele overdracht van het huis. Om nog even terug te komen op het verzonnen project, we wilden het gezin ook nog een schommel geven. Dus voordat we naar de bouwsite gingen, zijn we met 1 auto naar de plaatselijke bouwmarkt geweest. We hebben de hele week met 2 auto’s gereden. Daar hebben we een stuk ketting gekocht en houtdraadbouten. We hadden nog hout over van het bed, dus het idee was geboren om een schommel te maken. Het ontwerp is trouwens geleend. Eerst hebben we 2x 2 balken in een “A” neergezet en in het beton gegoten. Daarna een aantal schoren vastgespijkerd en de ketting vastgemaakt aan de ligger. De schommel was klaar.
Nu hadden we nog wat hout over en omdat het gereedschap continue op de grond lag, hebben we ook een gereedschapskist gemaakt. Dit was het laatste wat we konden doen, want inmiddels was het hele dorp gearriveerd.
Om 2 uur precies begon de ceremonie. We begonnen met een gebed in het Sesotho. Daarna kwamen er een aantal sprekers die ons allemaal bedankten. Ook de directeur van Habitat kwam aan het woord en gaf aan het einde van zijn speech een bijbel aan het gezin. Vervolgens kwam Nkau aan het woord. Dit is het hoofd van het gezin. Hij bedankte ons en kon niet omschrijven hoe blij hij was met het huis, het stapelbed, de schommel en alles wat ze nu hebben. Dat was een “fishermansfriend momentje”. Hierna waren wij aan de beurt. We werden allen 1 voor 1 naar voren geroepen, kregen een oorkonde en als extraatje een lokale rieten hoed. Nadat iedereen was geweest, was het de beurt aan ons om een liedje te zingen. We begonnen met: “lang zullen ze leven” en ons 2e liedje was: “hoofd, schouder, knie en teen”. Dit 2e liedje deden we, omdat de lokale basischool ook aanwezig was en het een leuk gezicht is als honderd kinderen je nadoen. Als laatste kwam Vincent aan het woord. Vincent, onze Habitat begeleider, bedankte de lokale bouwers, Habitat en het gezin. Hij gaf een steen aan Nkau met daarop al onze namen, om bij de deur te leggen. Tevens werd de sleutel van het huis officieel overgedragen. Als laatste kregen we nog een gebed. Dit was het einde van de ceremonie.
We gingen iedereen langs om de hand te schudden en afscheid te nemen. Op de terugreis naar de guesthouse hebben we nog even geevalueerd en onze gedachten gaan langzaam aan richting huis. Morgen mogen we langer blijven liggen, want we gaan om 9.15 uur naar de hoofdstad, Maseru. Daar kunnen we shoppen, siteseeing, wat je ook maar wilt doen en dan helaas, naar het vliegveld.
Het was een grote eer om dit te mogen meemaken en dat dit is mogelijk gemaakt door de Stiho en Habitat for Humanity. Om een lang verhaal lang te houden, deze week was een fantastische ervaring.
Het huis is af, de week zit erop en de klus is geklaard!
De ex-bouwers
Dit project is mede mogelijk gemaakt door:
Ronald van Dijk – Stiho Gilze
Piet van Dongen – Stiho Gilze
Kees Oomen – Stiho Gilze
Tristan Frese – Stiho Schiedam
Gidus Buisman – Stiho Nieuwegein
Tom Schipper – Stiho Haarlem
Wendy Lovink – Stiho Schiedam
Yvo de Keijzer – Bouwmaat Amersfoort
Cees Faay – Faay Vianen
Diny Faay – Faay Vianen
Paul van Oostrum – BBSW bouwbedrijf en schilderwerken BV
Kees Smeulders – Foham/Plysorol
Michel Hooijboer – Bart en Hooijboer BV
Ronald Vink – Klussenbedrijf Ronald Vink
Vincent de Leeuw – Namens Habitat for Humanity Nederland
Kimberley Pal – Namens Habitat for Humanity
Lesotho
We weten geen zinnetjes meer in het Sesotho (taal gesproken in Lesotho), dus alles gewoon in het Nederlands.
Dag 4. Een zeer produktieve dag. Alle werkzaamheden die voor vandaag gepland waren zijn nagenoeg gelukt. ’s Ochtends hadden we een dakteam, een stapelbedteam, een opruimteam, raamdorpelteam, een deurafhangteam en een stucteam.
Het dakteam bestaande uit Michel en Gidus hadden eerst de laatste rij blokken geplaatst, zodat het dak erop kon. Het dak hier bestaat uit ijzeren golfplaten, met een kleine golf. Het ging van een golfplaten (leien) dakje, want toen de lunch geserveerd werd, was het dak klaar.
Ondertussen waren de stapelbedbouwers, bestaande uit: Piet, Cees 2, Tom, Ronald, Tristan en Yvo eerst een detailtekening aan het maken van het stapelbed. De tekening wordt nog niet op het internet gezet, want er is patent op aangevraagd. Eenmaal op gang moesten er ook gaten in de bodem van de bedden komen. Met een handboor en veel enthousiasme, lukte het net niet. De handboor hield ermee op. Dus ouderwets met een hamer en een beitel. De gaten zijn iets groter geworden dan gemiddeld. Piet (je weet wel, van het vorige verhaal) heeft zich gerevancheerd en heeft vandaag bijna het meeste gedaan. Het opruimteam bestaande uit: Wendy, Diny, Ronald en Vincent hebben ervoor gezorgd dat alle puin rondom het huis netjes op 1 plek verzameld werd om te worden afgevoerd. De raamdorpels stonden in het oude huisje en die moesten eerst op maat gemaakt worden. Nadat deze geplaatst waren, werd er een doekje overheen gehaald en begon alles langzaam een plaats te krijgen.
Het deurafhangteam bestaande uit Paul en Kees 1, we hebben 3x Kees in onze groep, hebben het lastigste karwei geklaard. De buitendeur van massief hout moest op maat gemaakt worden en het sierbeslag gemonteerd. Een massief houten deur, zonder gereedschap, uithakken met een hamer en een beitel is een zwaar karwei. U kunt Paul en Kees inhuren voor hand en span diensten als er geen elektra en geen “luxe” gereedschap in de buurt is. De deuren hangen inmiddels en kunnen op slot. Nadat het dak geplaatst was, de bouwsite opgeruimd, de deuren afgehangen, de raamdorpels schoongemaakt, was het de beurt van het stucteam.
Het stucteam bestaat uit Tristan, Ronald, Kees 3 en Kimberley. Als je in Nederland stuct, zoals je in Lesotho doet, dan kun je je maar beter uit de voeten maken. Hier wordt gestuct, zonder voorsmeren en met de Franse slag. Dat wil zeggen, je kwakt het op de muur, smeert het uit en .......??? Een kind van 6 jaar zou het nog beter doen. Dat geeft niet, want de slaapkamer was klaar en nu kon het stapelbed erin!!! Na passen en meten staat hij er inmiddels voor 80% in. Alleen nog 3 planken en dan kunnen de bodems erin en de matrassen. Nu vragen jullie je af, 80%? Ja, 80%, we moesten een belangrijke voetbalwedstrijd spelen tegen het nationale team van Lesotho.
De wedstrijd duurde 2x 25 minuten en na een dag bouwen, is dat best wel pittig. Na de eerste helft overleefd te hebben, want ja, het was overleven, gingen we met een 1-0 achterstand de rust in. Na 1 minuut rust gingen we weer van start. De laatste 25 minuten hadden wij het initiatief. Onze linksback, Gidus 47 jaar and still going, had wat aardige acties en kopte zelfs de bal uit ons doel. Inmiddels stonden er honderden mensen te aanschouwen hoe we werden verslagen. Het mocht helaas niet baten. De 2-0 werd gescoord en de scheidsrechter floot af. Nou geven we het veld de schuld, want als je moet voetballen op een veld met een mierenhoop, rattenhollen, geen gras, betonnen platen, grind, etc, dan hoeft het voor ons niet. Maar toch einde wedstrijd. Verslagen zaten we in de auto, maar niet somber want, we gaan nu bbq-en en nagenieten. Morgen de puntjes op de i en dan de eindceremonie. Lieve mensen thuis, we hebben een huis gebouwd in 1 week voor een gezin van 7 personen.
Indrukwekkend.
Wendy, Cees F, Kees O, Vincent, Paul, Kees S, Ronald v D, Ronald V, Michel, Diny, Tristan, Piet, Tom, Kimberley, Gidus en Yvo
Woensdag, zaagmans is geweest en heeft de week door midden gezaagd. De week gaat erg snel en de bouw loopt iets achter, op ons schema. Vanmorgen naar de bouwsite met de planning om de binnenmuur te zetten, de wanden te stucen en het dak erop. Wat heb je nodig om een binnenmuur te zetten (inderdaad, een Faay binnenmuur), nee zonder dollen. Stenen.
Het enige probleem was dat de stenen die we nodig hadden op de vorige bouwsite lagen. We hadden geen auto tot onze beschikking, dus zijn we met 6 man en 6 kruiwagens naar de vorige bouwsite gegaan en hebben de stenen gehaald. Het was ongeveer een kwartier lopen over zandpaadjes. Na de eerste lading te hebben gehaald, 4 stenen per kruiwagen, kwam er een pick-up auto en die kon ons voorzien met de overige 40 stenen. Vanaf het moment dat de stenen bij onze bouwsite lagen, gingen we weer als een speer. Jammer genoeg moesten we de werkzaamheden onderbreken, omdat de verf voor de balken niet aanwezig was.
De balken moesten geimpregneerd worden, omdat ze buiten de gevel uitsteken. Gelukkig had Kimberley (je weet wel, die we in wilden ruilen voor Vincent) het idee om naar een plaatselijke basisschool te gaan. Daar aangekomen werden we ontvangen door tientallen kinderen die hun hoofden uit de ramen staken en ons vriendelijk begroeten.
Eerst kregen we informatie over de school van de directeur. Daarna zijn we een aantal klassen ingegaan om te kijken hoe hier wordt lesgegeven. Bij elke klas werden we ontvangen met een liedje en natuurlijk moesten we een liedje terugzingen. Bij de oudere kinderen zongen we: “als ik boven op de dom staat”. Toen we bij de kleuters kwamen werd ook een liedje gezongen, natuurlijk zongen wij er ook eentje, namelijk: “hoofd, schouders, knie en teen”. Dit bleek zo een hit te zijn dat Kees (Plysorol) midden op het terrein omringd werd door honderden kinderen en het liedje nogmaals voor moest doen, in het Engels en alle kinderen deden mee. We hadden erg veel lol. Helaas moesten we weer terug want er moest ook weer gebouwd worden. Toen we terugkwamen was de verf helaas nog niet gearriveerd. Daarom zijn we overgegaan op ons “noodplan”.
Ons noodplan/gift aan deze familie is het bouwen van een aantal stapelbedden met matrassen. Piet (is onze fotograaf en uitstekend kan hij zijn snor drukken) was van plan om de balken te verfen, maar omdat de verf er niet was, zou hij met een aantal andere collega’s, het hout wel halen voor de stapelbedden. Deze tocht op zoek naar de lokale Stiho in Lesotho, mondde uit in Maseru, de hoofdstad van Lesotho. Dat is op 1 uur rijden vanaf de bouwsite. Met een zelfgemaakte Ikea tekening en een materialenlijst hebben we ze op pad gestuurd. Ondertussen hebben we de tussenmuur gezet. Nu heeft de woning een woon/keuken gedeelte en een slaapkamer. Inmiddels was de verf gearriveerd en konden we met het dak beginnen. Het dak bestaat uit een latje met een dwarsbalk, vastgemaakt met ijzerdraad en een spijker en dat 10x. Niet iedereen was nodig op het dak, dus hebben we aangeboden om met een aantal bouwers een tuintje aan te leggen.
Inmiddels was iedereen weer op de bouwsite en was het tijd om terug te gaan naar het guesthouse. Daar stond ons een optreden te wachten van de lokale bevolking met speciale klederdracht. Er waren 3 soorten dans en bij elke dans werd luid geklapt en gezongen. Het was een genot om te zien. Ook de kleinere kinderen die konden alle pasjes dromen en stonden gewoon mee te doen. Na dit optreden kregen we weer een heerlijk diner en nu zitten we weer onder de parasol, want jawel, het regent weer. Morgen het dak erop, de muren stucen en de stapelbedden bouwen. Voor nu welterusten en voor het thuisfront, nog even volhouden.
Vandaag zou alles klaar zijn. Helaas, het mocht niet zo zijn. De vloer ophogen in het huisje en ook het paadje naar het huisje waren binnen 2 uur klaar. De metselaars konden de hele ochtend hun gang gaan, maar toen we aan de vloer wilde beginnen (beton storten), bleek dat we 6 kruiwagens met grind tekort kwamen. Nou halen we in Nederland binnen 15 minuten grind, maar ons grind werd gehaald in Maseru, 1 uur rijden (het was wel gratis). Na 2 uur een beetje hand en span diensten gedaan te hebben, kwam het grind. Na de specie op mengverhouding op de grond te hebben gemaakt, werd het water toegevoegd. 150 liter water moest worden gehaald uit een plaatselijke sloot, op 600 meter lopen (met dank aan Gidus en Tristan, die hebben alles gehaald). Toen het water er was, begonnen 10 bouwers te mixen, te mengen en te scheppen. Na een half uur zat het vloertje in het huis en hadden we betonspecie over. Met die specie hebben we een betonnen rand gemaakt, die voorkomt dat de regen het huis binnen gaat. Na de lunch, die wordt elke dag op de bouwsite gebracht, zijn we naar het huis gegaan van de vorige bouwgroep. Het is 5 minuutjes lopen vanaf onze bouwplaats. De nieuwe bewoners van dit huis heten ons welkom in hun nieuwe huis. De oudste zoon helpt ons mee met het bouwen van het huidige huis.
Even wat informatie over de familie voor wie we aan het bouwen zijn:
ØHet huis dat we aan het bouwen zijn zal bewoond worden door een familie zonder ouders. Het gezin bestaat uit 3 volwassenen en 4 kinderen
ØHet huidige huis is 4x3 meter
ØHun enige bron van inkomsten is de handel in varkens, ze hebben er 10
ØEen varken kost ongeveer 250 Rand
ØEen varken vanaf 6 maanden wordt verkocht in Maseru (de hoofdstad van Lesotho) aan een slachter en levert ongeveer 1500 Rand = E115,00
ØEen deel wordt gebruikt voor nieuwe varkens te fokken en een deel wordt gebruikt om boodschappen te doen
Even een aantal feitjes over Lesotho:
ØDe regering is bestaat voor een deel uit koninkrijk en een deel parelement
ØDe bevolking telt 2 miljoen mensen
Ø80% van de bevolking doet aan landbouw
ØDe nationale taal is Sesotho en Engels
Ø29% van de volwassenen is besmet met HIV
Ø180.000 kinderen zijn wees, door HIV/AIDS en andere oorzaken
ØDe valuta is Maloti en heeft dezelfde waarde als de Afrikaanse Rand
Na te zijn teruggekeerd op de bouwsite, het huisje zag er geweldig uit, hebben we de spullen ingepakt en zijn we teruggegaan naar de guesthouse. Na een lekkere douche en een heerlijk diner zitten we nu aan een kopje koffie en te kijken hoe de regen hier uit de hemel valt. Morgen het dak erop, de binnenmuur bouwen, daar is hij weer het Faay binnenwandje, kozijnen vastzetten en een verrassing georganiseerd door het dorp. welterusten voor straks en anders tot morgen.
Vandaag zijn we naar de bouwsite gegaan. Het was een hobbelig ritje , want de B-wegen bestaan uit zand en stenen. Eenmaal aangekomen werden we toegesproken door het hoofd van de plaatselijke basisschool. Hij bedankte ons voor onze aanwezigheid. We hadden een flitsende start en na ongeveer een half uur stonden we al stil en mekaar aan te kijken wie wat ging doen. Wat bleek nou; we gingen sneller als het speciemengteam, de blokkenbouwers hadden binnen een mum van tijd de blokken stand-by gelegd en de opperchief was nog bezig met lijntjes te spannen. Om een lang verhaal kort te maken; morgen nog 2 lagen stenen plaatsen, de vloer storten, de binnenmuren stucen en nog de Faay scheidingswand (fam. Faay is met ons mee).
Nu zitten we lekker bij te komen van weer een dag in de zon en hopen jullie morgenavond weer op de hoogte te kunnen houden en een beetje te vermaken met onze broodje aap verhalen.
Nadat iedereen uitgezwaaid door vrouw en kinderen, en Pieter Pelt gingen we aan ons grote avontuur beginnen.
We hebben goede vluchten gehad, de wachttijden vlogen voorbij, mede doordat we van balie naar balie werden gestuurd op Johannesburg.
Op Maseru aangekomen, wilden de mannen graag Vincent, onze reisleider van Habitat,
inruilen voor Kimberly van Habitat, maar daar trapt Vincent tot op heden niet in. Na een hobbelig ritje naar de guesthouse, werden we ontvangen door de manager, genaamd Lebaka. 's Middags kwam de directeur van Habitat Lesotho. We deden een kort introductierondje en toen werd er verteld waar gezinnen in Lesotho op geselecteerd worden en wat Habitat betekent voor de gemeenschap. Na lekker te hebben gegeten, zijn we vroeg naar bed gegaan, voor de spannende boottocht van de volgende dag.
Zondag 22 maart
8 uur iedereen was op het ontbijt, 9 uur vertrokken voor een 3 uur durende tocht naar de Mohale Dam, de boottocht ging helaas niet door omdat de schipper te laat was. Piet heeft al 300 foto’s gemaakt, tis toch gratis. Natuurlijk moesten we ook weer 3 uur terug met de auto, waardoor we het idee hadden om een excursie rondom de guesthouse te doen. We hebben de berg achter de guesthouse beklommen naar een beroemde dinosaurusafdruk. Bovenaan de berg konden we genieten van het uitgestrekte landschap. Iedereen keek erg uit naar de volgende dag.
